آتش است این بانگ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد
تالشستان سرزمین نجابت معصوم مادران ماست سرزمین مردمان صبر سرزمین زخم سبز
سرزمین نگاه دور دست شبانان و خورشید آویخته به این نگاه تالشستان سرزمین نجابت
است سرزمین لبخند درد. چه پلی بسته شده میان بغض این لحظه من و نجابت و سکوت
مردمان سرزمینم چه پلی بسته شده میان بغض من و مه مسافر خاموش کوههای وطنم ،
میان بغض من و صدای تنهایی تالشان تنهایی که در آن غیر از تالشان را راه نیست .تنهایی
خانه ی تالشان است خانه ای که با آنها کوچ میکند با آنها در جنگل در ییلاق و در میان عشق
نانوشته شان به زیستن همراه است .چه پلی بسته شده میان بغض من و این تنهایی که به
بی انتها سرازیر است. چه پلی بسته شده میان بغض این لحظه من و لبخند بی نیاز از شکوه
چوپان تالش .میان بغض من و هزاران بغض که در لحظه های نادیده و نا نوشته به خاطر این
سرزمین شکست.میان بغض من و سیمهای خاردار ی که تیغ غم به نگاه های حسرتبارمان از
دو سو میکشد.چه پیوندی ست میان بغض این لحظه من با جوهر خشک نشده ی عهد نامه
ننگین با خون جاری آنهایی که سیمهای خاردار را فشردند و گلوله بر سرشان بارید چه
پیوندیست میان بغض این لحظه من با داغ سینه ی ایران با آن لحظه که میر حسن خان به
اندک افراد باقی مانده و مبارزان زخمی گفت من تا مرگ مبارزه میکنم تا خروج آخرین متجاوز
از تالش اما شما آزادید پیش خانواده هایتان برگردید ...چه پیوندیست میان بغض این لحظه من
با پیکر یخزده شاعرشهید زلفقار احمد زاده در تبعیدگاه سیبیری با این شعر جاودان که یخ
نخواهد زد: تالشه محول هی خوسه وطن اشت عومری کا و سورون شدن ..آری پل بغض بر
رودخانه ی اشک من بسته است پلی میان این لحظه با آن لحظه که تالشان پس از صد و
هفتاد سال به زبان مادری خود و زیر پرچمی به رنگ پرچم ایران وطن نییایی شان سرود ملی
جمهوری تالش مغان را خواندند : (تولشه بوون میلتی زوئون آی ننه وطن جون شینه
وطن ت چ زرتشتی تبیش چ اوستا معبدیش آتروپاتی مابدیش بابکی نه مرد غیرتیش امه
همه خالیمون ت یوله دو جونمون قبون به ت آی شینه ما ...... ) و به آن لحظه که خاطره ی
این شور و شعف در سینه ها زندانی شد چه پلی ست میان بغض این لحظه من و بغض
مردانه علی اکرم همت اف در ده سال تحمل زندان قبوستان زندان آرزوهای تالشان .
تالشستان سرزمین من استِ- عشق پلی
ناگسستنی میان تالشان است ،تالشستان
سرزمین نجابت معصوم مادران ماست.